( 1 ) آنچه كسب كرده‌اند دسترسى ندارند ، اين است آن گمراهى پرت و پلا . ( 2 ) 3 - ابن ابى يعفور گويد : به امام صادق ( ع ) گفتم : من با مردم آميزش كنم و بسيار شگفتم از مردمانى كه پيرو و دوست شما نباشند و به دنبال فلان ، و فلان افتند ، با اين كه خود امانت دار و راستگو و با وفايند و در شگفتم از مردمى كه پيرو و دوست شمايند و آن درجه از امانت و راستى و وفادارى را ندارند ، گويد : امام آماده نشست و به من رو كرد مانند مرد خشم آلود و سپس فرمود : كسى كه به وسيلهء پيروى امام جائر كه از طرف خدا نيست براى خدا ديندارى كند ، اصلًا دين ندارد و كسى كه پيرو و دوست امام عادل از طرف خدا باشد گله‌اى از او نشايد . من گفتم : نه آنان دين دارند و نه اينان گله را شايند ؟ ، فرمود : آرى نه آنان دين دارند و نه اينان گله را شايند . سپس فرمود : مگر گوش نمىدهى به قول خدا عز و جل ( 257 سوره بقره ) : « خدا وليّ آن كسانى است كه گرويدند ، از تيرگيها آنها را برآرد و در روشنى در آرد » يعنى از تيرگى گناهان به روشنى توبه و باز گشت و آمرزش ، براى پيرويشان از هر امام عادل منصوب از طرف خدا ، و فرمود : « و آن كسانى كه كافرند ، دوستانشان شيطان سركش هستند و از روشنى برآرندشان و در تيرگيها در آرندشان » همانا مقصود اين است كه در پرتو نور اسلام بودند و چون به امامان جائر و ستمكار گرائيدند كه از طرف خدا عز و جل نبودند به وسيلهء پيروى آنان از نور مسلمانى بيرون شدند و به درون تيرگيهاى كفر و خدا آنها را مستحق دوزخ ساخت به همراه كفّار و « آنان ياران